صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۶۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بر رخ ممکن بود پیوسته گرد احتیاج لازم این نشأه افتاده است درد احتیاج در گذر از عالم امکان که این وحشت سرا بستر بیمار را ماند ز درد احتیاج خرقهاش را بخیه از دندان سگ باشد مدام هر تهیدستی که گردد کوچه گرد احتیاج از فشار قبر بر گوش حدیثی خورده است هر که را در هم نیفشرده است درد احتیاج باغ بر هم خورده را ماند در ایام خزان ساحت روی زمین از رنگ زرد احتیاج در شجاعت آدمی هر چند چون رستم بود میشود چون زال عاجز در نبرد احتیاج میکند گل از نسیم صبح این معنی، که نیست سینه روشندلان بیآه سرد احتیاج بینیازی سرکشی میآورد، زان لطف حق بندگان را مبتلا سازد به درد احتیاج اغنیا را فرق کردن از فقیران مشکل است بس که صائب عام گردیده است درد احتیاج