صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بیش شد از چوب گل سودا من دیوانه را شعله ور سازد خس و خاشاک، آتشخانه را میکند روشن نظر بستن دل فرزانه را چشم روزن میکند تاریک این غمخانه را نیست پروای دل ویران من جانانه را گنج هیهات است آبادان کند ویرانه را پنجه مشکل گشایان را نمیپیچد اجل خشکی دست از گشایش نیست مانع شانه را مستی بلبل ز شاخ گل نمیدارد خمار نشأه بیش از باده باشد جلوه مستانه را داغ دلها را ز چشم بد سپرداری کند نیل چشم زخم باشد جغد، این ویرانه را چون نجوشد دل به درد و داغ ناکامی، که شد سوختن بال و پر نشو و نما این دانه را درد سر بسیار دارد قیل و قال باطلان لازم افتاده است صندل زین سبب بتخانه را خواب چون افتاد سنگین، حاجت پا سنگ نیست میکند کوتاه صبح نوبهار افسانه را عاشقان را سردی معشوق بر دل بار نیست شمع کافوری کند سرگرمتر پروانه را در سوادشهر، سودا همچو خون مرده است دامن صحراست باغ دلگشا دیوانه را تا سرم گرم از شراب عشق چون مجنون شده است ناله نی میشمارم نعره شیرانه را سنگ میبارد ز وحشت از در و دیوار شهر دامن صحرا بود دارالامان دیوانه را