صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۵۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از حسن تو جیب خاک پر ماه است یوسف ز خجالت تو در چاه است خالی که ز گردن تو میتابد همچشم ستاره سحرگاه است بگذار جگی جگی ببوسم من خالی که بر آن جگی جگی گاه است عمر عاشق ز خضر کمتر نیست این رشته ز پیچ و تاب کوتاه است هر آینه راست جوهر خاصی آیینه سینه جوهرش آه است در منزل کفر و دین نمیماند با عشق سبکروی که همراه است انگشت به هیچ حرف نگذارد از درد سخن کسی که آگاه است صائب ز زمین دل برون آور طول املی که ریشه آه است