صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
کرد سودا آسمان سیر این دل دیوانه را سوختن شد باعث نشو و نما این دانه را محو شد در حسن آن کان ملاحت، دیدهها از زمین شور، بیرون شد نباشد دانه را عشق سازد حسن عالمسوز را در خون دلیر ذوالفقار شمع باشد بال و پر پروانه را میشود در ساغر مخمور، میآب حیات عاشقان دانند قدر جلوه مستانه را نیست پروا سیل بیزنهار را از کوچه بند میگشاید زور میآخر در میخانه را در حریم کعبه خودبین سجده بت میکند قبله رو گرداندن است از خویشتن این خانه را از سفر با خود رهاوردی که آرد میهمان بهتر از ترک فضولی نیست، صاحبخانه را بس که دیدم کجروی از راست طبعان جهان گردش گردون شمارم گردش پیمانه را گنج را زین پیش در ویرانه میکردم نهان این زمان در گنج پنهان میکنم ویرانه را خلق دریا را نسازد گوهر شهوار تنگ نیست پروایی ز سنگ کودکان دیوانه را مصرف بیهوشدارو نیست مغز غافلان پیش خواب آلودگان کوته کن این افسانه را تا مگر ذکر مرا کیفیتی پیدا شود از گل پیمانه سازم سبحه صد دانه را یافت مژگان من از نور سحرخیزی فروغ زلف شب سرپنجه خورشید کرد این شانه را میگرفتم پیش ازین از دست ساقی میبه ناز این زمان از دور میبوسم لب پیمانه را در ترازوی قیامت نیست صائب سنگ کم عشق در یک پله دارد کعبه و بتخانه را