صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۴۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
در خودآرایی خطرها مضمرست حلقه فتراک طاوس از پرست بیسبکروحی و تمکین آدمی کشتی بیبادبان و لنگرست قرب خوبان رنج باریک آورد رشته را کاهش نصیب از گوهرست عشق میبخشد تمامی حسن را شمع بیپروانه تیر بیسرپرست خلق نیکو عیب را سازد هنر خامی عنبر کمال عنبرست بیطلب سیراب میگردد ز می چون سبو دستی که در زیر سرست پرتو منت کند دل را سیاه زنگ این آیینه از روشنگرست در سخن لعلش قیامت میکند این نمکدان پر ز شور محشرست بر عذار لیلی آن خال کبود چشمه خورشید را نیلوفرست آتش درویشانه خودای پسر از طعام میهمانی بهترست شیر بیگانه است آش دیگران شوربای خویش شیر مادرست صائب از شیرینی گفتار خود طوطی ما بینیاز از شکرست