صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از خرابی چون نگه دارم دل دیوانه را؟ سیل یک مهمان ناخوانده است این ویرانه را؟ چاک سازند آسمانها خیمه نیلوفری دست اگر بردارم از لب نعره مستانه را عشق اگر از حسن عالمسوز بردارد نقاب شمع چون پروانه گردد گرد سر پروانه را شد مکرر میپرستی، گردش چشمی کجاست؟ تا نهم بر طاق نسیان شیشه و پیمانه را فارغم از آشنایان تا به دست آوردهام دامن لفظ غریب و معنی بیگانه را تا نظر بر خالش افکندم گرفتارش شدم هست از صد دام گیرایی فزون این دانه را فارغند از عیش تلخ ما زمین و آسمان نیست باک از تلخی میشیشه و پیمانه را چون خسیسان بخت سبز از چرخ مینایی مجو از زمین دل برآر این سبزه بیگانه را حرف اهل درد را صائب به بیدردان مگوی پیش خواب آلودگان کوته کن این افسانه را