صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۳۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تن پرور از شهادت گر سر کشد عجب نیست کی قدر آب داند هر کس که تشنه لب نیست بیلب گشودن از ابر گوهر صدف نیابد اظهار تنگدستی هر چند از ادب نیست نادان بود مسلم از گوشمال دوران آسوده از شکست است فردی که منتخب نیست هر چند آن پریرو وحشیتر از غزال است این صید را کمندی چون آه نیمشب نیست همت صلای عام است نسبت به هر که باشد در خانه کریمان مهمان بیطلب نیست با ما شبی به روز آر، روزی به ما به شب کن یک روز نیست صد روز، یک شب هزار نیست از استخوان بیمغز پوچ است لاف، صائب حرف از نسب مگویید در هر کجا حسب نیست