صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سنگ طفلان مومیایی شد دل دیوانه را شد شکستن باعث آبادی این ویرانه را نغمه در جوش آورد خون من دیوانه را میرساند ناخن مطرب به آب این خانه را آنچنان کز موج گردد شورش دریا زیاد میکند دیوانهتر زنجیر این دیوانه را روی در عشق حقیقی از مجاز آوردهایم شستهایم از لوح خاطر ابجد طفلانه را چشم شور تلخکامان حلقه بر در زد مرا تا چو زنبور عسل پر شهد کردم خانه را عاشق و اندیشه بوس و تمنای کنار؟ بهر عبرت شمع آتش میزند پروانه را سبحه تزویر زاهد نیست بیمکر و فریب ریشهها در دل دوانیده است دام این دانه را میرساند بوی میخود را به مخموران خویش گو برآرد محتسب با گل در میخانه را در سواد شهر، مجنون سیر صحرا میکند نیست با لفظ آشنایی معنی بیگانه را میتواند برق آفت را سپرداری کند گر کند قفل دهان مور، خرمن دانه را سربلندان خرابات مغان کوچک دلند با بزرگی خم به سر جا میدهد پیمانه را دل عبث چشمی به خال زیر زلفش دوخته است چون گره نتوان جدا از دام کرد این دانه را بر کمال خوش قماشی حجت ناطق بود این که پشت و رو نباشد مردم بیگانه را همچو شمع کشته گیرد زندگانی را ز سر جامه فانوس اگر گردد کفن پروانه را خون ما را شعله آواز میآرد به جوش میرساند ناخن مطرب به آب این خانه را گر نیاید بر سر انصاف صائب محتسب میگشاید زور میآخر در میخانه را