صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۲۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از غیرت رکابت از دیده خون روان است اما چه میتوان کرد پای تو در میان است! پاس ادب فکنده است بر صدر جای ما را هر چند سجده ما بیرون آستان است در پله ترقی است مشرب چو عالی افتاد از خاک زود خیزد تا کی که خوش عنان است مهر لب خموشی است دستی که خالی افتاد آن را که خردهای هست چون غنچه صد زبان است با قامت خم از عمر استادگی مجویید پا در رکاب باشد تیری که در کمان است از جویبار همت تخمی که آب گیرد گر زیر خاک باشد بالای آسمان است در گلشنی که گلها دامنکشان گذشتند بلبل ز ساده لوحی در فکر آشیان است سیلاب غافلان را از دیده میبرد خواب خواب مرا گرانی از عمر خوش عنان است دنبال ماندگان را هر کس که دست گیرد در منزل است هر چند دنبال کاروان است از پای خفته ماست منزل بلند صائب عمر ره است کوته تا کاروان روان است