صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۲۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
عقل را گوشه سرایی هست عشق را دشت دلگشایی هست راه عشق است بینشان، ورنه در ره عقل نقش پایی هست مرو از ره که این بیابان را طرفه موج غلط نمایی هست داغ ما زود به نمیگردد گل این باغ را وفایی هست بیعوض نیست هر چه میگیرند نی بیبرگ را نوایی هست نیست بیعیب هیچ موجودی روی آیینه را قفایی هست خانهای را که نیست دربانی چین ابروی بوریایی هست سایه اهل جود، بال هماست باده پیش آر تا هوایی هست در گریبان ز بوی پیرهنت غنچه را باغ دلگشایی هست چشم بیمار اگر شفا یابد دل بیمار را شفایی هست اگر ز خود برون توانی رفت دامن دشت دلگشایی هست چون قلم، شاهراه معنی را میروم تا شکسته پایی هست وسعت مشربی اگر داری همه جا باغ دلگشایی هست بروای داغ فکر دیگر کن در دل اهل درد جایی هست شعله تا این زمان نمیداند که سپند مرا صدایی هست صائب ساده دل چه میداند که اشارات یا شفایی هست