صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
میکند عشق گران تمکین، سبک جانانه را شمع میگردد در اینجا گرد سر پروانه را کعبه را ده روز در سالی بود هنگامه گرم موسم خاصی نباشد زایر بتخانه را عشق عالمسوز دل را از زمین گیری رهاند سوختن شد باعث نشو و نما این دانه را همچو مسجد چشم بر راه چراغ وقف نیست باده روشن چراغان میکند میخانه را تشنه چشمان را نسازد سیر الوان نعم نیست از کیفیت مینشأهای پیمانه را از جگرداری گل بیخار گردد خارزار از نیستان نیست پروا جرأت شیرانه را این زمان رطل گران من بود هر قطره می میکشیدم من که چون مینا به سر میخانه را از جمال حور و غلمان چشم حق بین بستهاند زال دنیا چون فریبد همت مردانه را؟ خون رحمت را نهال خشک میآرد به جوش میکندتر دست، زلف یار آخر شانه را میزداید زنگ کلفت از دل عشاق، عشق نیست غیر از داغ صائب روزن این غمخانه را