صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۱۶

مژه‌ام جلوه گاه پروین است گل خورشید طلعتان این است سیب غبغب اگر به دست افتد بهتر از صد انار یاسین است کی توانی سبک به منزل رفت؟ سنگ راه تو خواب سنگین است همه شب همچو دسته سنبل خواب آشفته‌ام به بالین است سنگداغ فروغ چهره اوست کوه طوری که کوه تمکین است می‌کند چهره‌ای، نگاه مرا گل رویش ز بس که نگین است شعر صائب نمی‌شود کاسد همه وقت این متاع شیرین است