صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲

رتبه بال پری باشد پر تیر ترا شوخی چشم غزالان است زهگیر ترا می‌شود سرسبز از عمر ابد، آن را که کشت داده‌اند از چشمه خضر آب شمشیر ترا چرخ نتواند نگاه کج به مجنون تو کرد شیر می‌بوسد زمین از دور نخجیر ترا شاهد گویاست بر حسن تمام اجزای تو نا تمامی، در کف نقاش، تصویر ترا وه چه سلطانی، که بر گردن عزیز مصر را منت زلف گره گیرست زنجیر ترا حسن دوراندیش آماده است از خط گرد مشک تا کند در منت‌های حسن، تعمیر ترا می‌شمارد گوهر شهوار را اشک یتیم قلب صائب چون فریبد دیده سیر ترا؟