صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۱۹۰

در موج پریشانی من فاصله‌ای نیست امروز به جمعیت ما سلسله‌ای نیست فریاد که اسباب گرفتاری ما را چون حلقه زنجیر ز هم فاصله‌ای نیست بی‌دیده بینا چه گل از خار توان چید؟ رحم است به پایی که در او آبله‌ای نیست موقوف به وقت است سماع دل عارف هر روز در اجزای زمین زلزله‌ای نیست از ظرف حریفان نتوان سر به در آورد در بزم شرابی که تنک حوصله‌ای نیست بوی گل و باد سحری بر سر راهند گر می‌روی از خود، به ازین قافله‌ای نیست صائب ز سر زلف سخن دست ندارد هر چند به جز گوشه ابرو صله‌ای نیست