صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۱۷

نیست از داغ جنون پروا دل غم پیشه را دیده شیرست کرم شبچراغ این بیشه را راز عشق از دل تراوش می‌کند بی‌اختیار این شراب برق جولان می‌گدازد شیشه را پیر را طول امل بیش از جوان پیچید به هم می‌کند مطلق عنان خاک ملایم ریشه را نیست غافل عشق بی‌پروا ز مرگ کوهکن نقش شیرین می‌کند شیرین دهان تیشه را صائب از اندیشه موی میان غافل مباش کاین ره باریک نازک می‌کند اندیشه را