صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۱۴

می‌کنم از سینه بیرون این دل غمخواره را چند بتوان در گریبان داشت آتشپاره را؟ خون به جای آب از سرچشمه‌ها گردد روان کوه بردارد اگر درد من بیچاره را عالم افسرده را مشاطه‌ای چون عشق نیست صحبت فرهاد آدم کرد سنگ خاره را می‌کشد دامن به خون بی‌گناهان جلوه‌اش نیست پروای سلیمان آن پری رخساره را آسمان آسوده است از بی‌قراری‌های ما گریه طفلان نمی‌سوزد دل گهواره را دشمنان خویش را بی‌عشق دیدن مشکل است می‌کنم قسمت به بی‌دردان، دل صد پاره را می‌کند امروز صائب موم نی در ناخنم من که ناخن گیر می‌کردم به آهی، خاره را