صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۱۳

می‌کنم از سینه بیرون این دل غمخواره را چند بتوان در گریبان داشت آتشپاره را؟ نیست ممکن بوی گل خود را کند گردآوری آه بی‌تاب از جگر خیزد دل صد پاره را ماندگی از سیر و دور خود ندارد گردباد نیست از سرگشتگی سیری دل آواره را دل نمی‌سوزد کسی را بر یتیمی‌های من سبز اگر سازد سرشکم تخته گهواره را از نظربازان شود پرکار، حسن ساده لوح صحبت فرهاد آدم کرد سنگ خاره را مور در خرمن ز نقل دانه عاجز می‌شود حسن کامل، می‌کند بی‌دست و پا نظاره را خاک دامنگیر، بند دست و پای رهروست توبه مشکل‌تر بود از صاف، دردی خواره را از نصیحت کی شود دلهای غافل چرب نرم؟ بهره‌ای از مومیایی نیست سنگ خاره را نقطه بی‌رمال چون مرکز بود ثابت قدم اختیاری نیست گردش سبعه سیاره را شد ز فیض عالم بالا زبان من دراز سربلندی در خور منبع بود فواره را در رحم رزق مقدر یافت طفل بی‌زبان همچنان دل می‌تپد در سینه روزی خواره را یک سر مو تیرگی موی سفید از دل نبرد شد ز سوهان بیش ناهمواری این انگاره را هست در پاشیدن صحبت، حضور اهل دل دل ز جمعیت پریشان می‌شود سی پاره را از لحد در هر نفس چندین دهن وا می‌کند نیست ممکن سیر گشتن خاک مردم خواره را جز جوانی نیست صائب درد پیری را علاج از طبیبان تا به کی جویی ز غفلت چاره را؟