صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۱۱

از هوا گیرد سر دیوانه سنگ خاره را نیست از رطل گران اندیشه‌ای میخواره را خاطر آشفته را شیرازه کنج عزلت است دل ز جمعیت پریشان می‌شود سی پاره را خصم را کردم به همواری حصار خویشتن می‌کند آیینه من موم، سنگ خاره را از تردد کرد آزارم دل بی‌آرزو خواب طفلان لنگر تمکین بود گهواره را نیست چشم شوخ را مانع ز گردش بیخودی ماندگی از سیر نبود اختر سیاره را نیست ممکن برق را در ابر پنهان داشتن چون عنانداری کنم آن شوخ آتشپاره را؟ سیر و دور سبحه در محراب افزون می‌شود در عبادت جمع چون سازم دل صد پاره را؟ ریزه چینان قناعت را تلاش رزق نیست سنگ، روزی می‌رساند مرغ آتشخواره را می‌پذیرد گر به خود شیرازه اوراق خزان می‌توان گردآوری کردن دل صد پاره را کاسه دریوزه گردد چون صدف شد بی‌گهر ریزش دندان فزاید حرص روزی خواره را تا به چند این صید وحشی را عنانداری کنم؟ سر به صحرا می‌دهم صائب دل آواره را