صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۱۰۵

تنها نه اشک راز مرا جسته جسته گفت غماز رنگ هم به زبان شکسته گفت از سنگ سخت‌تر سخنان در سر شراب چشم و دهان یار به بادام و پسته گفت! رازی که بود پرده نشین همچو اشک من مژگان شوخ چشم به مردم نشسته گفت شرمنده‌ام ز خط که سیه بختی مرا بر روی نازکش به زبان شکسته گفت صائب تمام شعر تو یکدست و تازه است این قسم شعرها نتوان جسته جسته گفت