صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۱۰۰

چون گوشه کلاه به پروانه نشکنم؟ داغ از میان سوختگان دست من گرفت از چاک پیرهن چه قدر وا شود دلش؟ دستی که فال عیش ز چاک کفن گرفت در نار باغ سینه حلاوت نمانده است امروز دست ازوست که سیب ذقن گرفت در سنگلاخ دهر چه پاسخت کرده‌ای؟ آیینه روشنی ز جلای وطن گرفت صائب همین بس است که در سلک شاعران طالب نمی‌کند به سخن‌های من گرفت کلکم به یک صریر سواد سخن گرفت بلبل به زور ناله سراسر چمن گرفت