صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۰۸

کرد بی‌تابی فزون زنگ دل غم دیده را پایکوبی آب شد این سبزه خوابیده را می‌شود ظاهر عیار فقر بعد از سلطنت توتیای چشم باشد خاک، طوفان دیده را تن به هر تشریف ناقص کی دهد نفس شریف؟ کعبه هیهات است پوشد جامه پوشیده را همت عالی شود نازل ز پیوند خسیس برگ کاهی مانع از پرواز گردد دیده را منع ما از سیر گلزارای چمن پیرا مکن ور نه برمی چیند آهی این بساط چیده را قدر یاقوت لب او را که می‌داند که چیست؟ جوهری قیمت نداند جوهر نادیده را گرمخونی می‌کند بیگانگان را آشنا موج می‌شیرازه گردد صحبت پاشیده را صیقل دل‌های بی‌غم گر چه باشد ماه عید تازه می‌سازد به ناخن داغ ماتم دیده را رتبه کامل عیاران بیش گردد از محک نیست پروایی ز میزان مردم سنجیده را خود حسابان صائب از دیوان محشر فارغند از حساب اندیشه‌ای نبود قیامت دیده را