صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۰۷۷

گل بس که شرم ازان رخ پر خط و خال داشت آیینه در کف از عرق انفعال داشت از چشم دام می‌کند امروز خوابگاه مرغی که وحشت قفس از نفس بال داشت فیروز جنگ گشت دل شیشه بار ما در کوچه‌ای که سنگ حذر از سفال داشت زیر سیاه خیمه لیلی نشسته بود مجنون اگر چه چشم به چشم غزال داشت جز دود دل نچید گلی از وصال شمع فانوس ساده لوح چها در خیال داشت امروزه خنده طرح به گلزار می‌دهد آن روزگار رفت که صائب ملال داشت