صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۰۷۴

از شرم اگر چه روی تو چندین نقاب داشت هر ذره از فروغ تو چشم پر آب داشت رفتی به سیر گلشن و از شرم آب شد هر گل که باغبان ز برای گلاب داشت دود قیامت از دل آتش بلند کرد خونابه‌ای که در دل گرم این کباب داشت می‌خواست زین خرابه به جای خراج، گنج فرمانروای عشق که ما را خراب داشت در گلشنی که بلبل ما شد سیه گلیم هر غنچه در نقاب، گل آفتاب داشت مجنون به ریگ بادیه غم‌های خود شمرد یاد زمانه‌ای که غم دل حساب داشت زان آتشی که در دل من عشق برفروخت هر موی من چو موی میان پیچ و تاب داشت از ورطه‌ای که کشتی ما بر کنار رفت دریا خطر ز گردش چشم حباب داشت صائب ز ما دگر سخن خونچکان مجوی تا خام بود، گریه خونین کباب داشت