صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۰۷۲

یک آفریده از ته دل شادمانه نیست فرقی میان پیر و جوان زمانه نیست خاری که در دلم نخلد چون زبان مار در آشیانه من بی‌آب و دانه نیست خمیازه نشاط بود خنده‌اش چو صبح آن را که در جگر نفس بیغمانه نیست بر هر که می‌فتد نظرم، دلشکسته است یک شیشه درست درین شیشه خانه نیست باغ و بهار ما جگر داغدار ماست در برگریز، بلبل ما بی‌ترانه نیست یارب که چشم کرد من دردمند را؟ کز دیده کاروان سرشکم روانه نیست ره گم ز تازیانه کند اسب راهوار در بزم باده حاجت چنگ و چغانه نیست از بهر حفظ، سیم و زر بی‌ثبات را بهتر ز دست و دامن سایل خزانه نیست بیهوده سیر و دور به گرد جهان زند پرگار را بغیر دل خویش دانه نیست افتاده‌ای تو در غلط از کثرت مثال یک عکس بیش در همه آیینه خانه نیست صائب بغیر نام، چو عنقا درین جهان چیزی دگر ز هستی من در میانه نیست