صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۰۷

می‌کند پامال، تن آخر دل آسوده را می‌شود دامن کفن این پای خواب آلوده را جز پشیمانی ندارد حاصلی طول امل چند پیمایی مکرر این ره پیموده را؟ آن که دارد آرزوی راه بی‌پایان عشق کاش می‌دید این دل و دست و قدم فرسوده را می‌کشد در حلقه فرمان به اندک فرصتی گوشمال آسمان، گوش سخن نشنوده را از دل شب می‌کند در یوزه روز سیاه دید تا ماه تمام آن روی مشک اندوده را دل چو غافل شد ز حق، فرمان پذیر تن شود می‌برد هر جا که خواهد اسب، خواب آلوده را کی برابر می‌کنم صائب به ماه و آفتاب؟ چهره بر آستان خاکساری سوده را