صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۰۶۳

بر کافران خدای جهان گر رحیم نیست چون زلف را ز آتش روی تو بیم نیست بر خاک همچو طایر یک بال می‌تپد آن را که دل ز تیغ ملامت دو نیم نیست بی‌آه سرد یاد نداریم سینه را شکر خدا که خانه ما بی‌نسیم نیست بی‌درد در سخن نبود جوهر اثر بی‌قدر و قیمت است گهر تا یتیم نیست بی‌برگ شو که عشرت روی زمین تمام در خانه‌ای است فرش که در وی گلیم نیست ما از کجی به کوچه دیگر فتاده‌ایم حرفی است این که وضع جهان مستقیم نیست از دوزخ و بهشت نظر بسته‌ایم ما پرواز ما به شهپر امید و بیم نیست ما غافلان بساط اقامت فکنده‌ایم در وادییی که کوه در او مستقیم نیست صائب شود گشاده دلش بی‌گرهگشا هر غنچه‌ای که چشم به راه نسیم نیست