صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۰۵۷

از پیچ و تاب جسم، روان را ملال نیست در ساز، نغمه را خبر از گوشمال نیست آزادگان ز خست افلاک فارغند سرو بهشت را غمی از خشکسال نیست روشندلان ز مرگ محابا نمی‌کنند خورشید را ملاحظه‌ای از زوال نیست اظهار فقر کار فرومایگان بود آنجا که فقر هست زبان سؤال نیست از پاشکستگان چراغ است تیرگی در هر سری که عقل بود بی‌ملال نیست در کیش ما که لاف تمامی بود ز نقص اظهار نقص هر که کند بی‌کمال نیست اهل کمال را لب اظهار خامش است منت پذیر ماه تمام از هلال نیست صائب هزار پله ز خاکم فتاده‌تر در وادیی که نقش قدم پایمال نیست