صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۰۵۴

تا زنده‌ایم قسمت ما غیر داغ نیست پروانه نجات به نام چراغ نیست در زیر آسمان که نفس می‌کشد به عیش؟ در تنگنای بیضه نسیم فراغ نیست ناصح ز پنبه کاری داغم به جان رسید دوزخ حریف این جگر تشنه داغ نیست تا کی من و نسیم گریبان هم دریم؟ سودای زلف کار من بی‌دماغ نیست مذهب حریف تندی مشرب نمی‌شود کو توبه‌ای که حلقه به گوش ایاغ نیست؟ پروانه‌ایم، لیک نسوزیم خویش را در محفلی که روغن گل در چراغ نیست زورش کجا به چشم تماشاییان رسد؟ بلبل حریف رخنه دیوار باغ نیست سیماب شوق کشته نگردد به هیچ تیغ در بحر، قطره موج صفت بی‌سراغ نیست عاجز کشی نه شیوه طبع بلند ماست بر بال این هما قم خون زاغ نیست صائب میان این همه آتش نفس که هست یک دل بجو کز این غزل تازه داغ نیست