صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۰۴۶

بی‌عشق، آه در جگر روزگار نیست بی‌درد، تاب در کمر روزگار نیست حیرانیان روی عرقناک یار را پروای بحر پر خطر روزگار نیست عقل زبون، رعیت این بی‌مروت است در ملک بیخودی خبر روزگار نیست بی‌چشم زخم، روی به خون شسته من است رویی که زخمی نظر روزگار نیست در زیر پوست نیست جهان وجود را خونی که رزق نیشتر روزگار نیست خط مسلمی ز علایق گرفته‌ام ما را دماغ دردسر روزگار نیست از چشم مور حرص، شکر خواب برده است شیرینیی که در شکر روزگار نیست تا نبض آرمیدگی دل نجسته است اندیشه‌ای ز شور و شر روزگار نیست آب مروتی که جگر سینه چاک اوست زحمت مکش که در گهر روزگار نیست آزادگان به ملک جهان دل نبسته‌اند این بیضه زیر بال و پر روزگار نیست آن را که عشق لنگر حیرت به دست داد پروای بحر پر خطر روزگار نیست صائب به خاک راه مریز آبروی خویش چون آب رحم در جگر روزگار نیست