صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۰۳۵

مجروح عشق را سر و برگ علاج نیست این خون گرفته را به طبیب احتیاج نیست برق از زمین سوخته نومید می‌رود تاراج دیده را غم باج و خراج نیست در وادیی که قطع امیدست چاره ساز دردی که بی‌دوا نشد آن را علاج نیست مجنون چه خون که در دل لیلی نمی‌کند از خود رمیده را به وصال احتیاج نیست راضی نمی‌شوند به گنج از دل خراب در ملک عشق برده معمور باج نیست بر تخت دار، شوکت منصور را ببین کیفیت بلند کم از هیچ تاج نیست این آن غزل که اهلی شیراز گفته است آن را که عقل نیست به هیچ احتیاج نیست