صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۰۲۷

ای صبح، آه سرد تو در انتظار کیست؟ زخم دو تیغه باز تو از ذوالفقار کیست؟ آه تو پرده سوز و سرشک تو دلفروز جان تو زخمی که، دلت داغدار کیست؟ چشم جهان ز پرتو او خیره می‌شود داغ جگر گداز تو از لاله زار کیست؟ خون در رگ تو شیر ز مهر که می‌شود؟ خمیازه تو بر قدح بی‌خمار کیست خورشید را زشوق تو در آتش است نعل چشم ستاره بار تو در انتظار کیست؟ بر پشت نامه تو بود مهر آفتاب تا روی نامه تو به سوی عذار کیست؟ از انفعال، خون ز شفق می‌کنی عرق رخساره منیر تو تا شرمسار کیست؟ خون می‌خوری و آینه را پاک می‌کنی تا سینه گشاد تو آیینه دار کیست؟ شستی به اشک، سرمه شب را ز چشم خویش ای آفتاب روی، دلت سوکوار کیست؟ گردون ز نوشخند تو یک تنگ شکرست این چاشنی ز کنج لب بوسه بار کیست؟ نیلوفر سپهر ز آب تو تازه است شاخ گل تو تشنه لب جویبار کیست؟ جان را نسیم لطف تو از هوش می‌برد این بوی روح بخش ز باغ و بهار کیست؟ بی‌سکه رایج است زر آفتاب تو این نقد خوش عیار ز دارالعیار کیست؟ تیغ و سپر نمی‌کنی از خویشتن جدا اندیشه‌ات ز غمزه مردم شکار کیست؟ در وصف صبح، این سخنان چو آفتاب جز کلک صائب از قلم مشکبار کیست؟