صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۰۲۲

رزق دهن تیغ بود هر گلو که هست قالب تهی ز سنگ کند هر سبو که هست نتوان به هر دو دست سر خود نگاهداشت بازیچه محیط شود هر کدو که هست واصل به بحر می‌شود این جویبارها در پای خم شکسته شود هر سبو که هست چون غنچه هر قدر که گره سخت‌تر کنی آخر به باد می‌رود این رنگ و بو که هست چندان که می‌برند فرورفتگان به خاک یک ذره کم نمی‌شود این آرزو که هست از بحر، بی‌طلب صدفت پر گهر شود گردآوری اگر کنی این آبرو که هست ما از وضو به شستن دست از جهان خوشیم پیوسته تازه روی بود این وضو که هست چندان که مردمان به سخن دل نمی‌دهند ما بس نمی‌کنیم ازین گفتگو که هست صائب ز ناز و نعمت دنیای پر فریب ما را بس است این دل بی‌آرزو که هست