صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۰۱۹

ما گر چه بسته‌ایم لب از گفتگوی دوست آیینه دار راز نهان است روی دوست از بوی پیرهن گذرد آستین فشان در مغز هر که ریشه دوانید بوی دوست محو کدام آیینه سیما شود کسی؟ آیینه خانه‌ای است دو عالم ز روی دوست رهبر چه حاجت است، که هر خار دشت عشق برداشته است دست اشارت به سوی دوست در پرده سوخت شهپر مرغ نگاه را آه آن زمان که پرده برافتد ز روی دوست درد طلب کجاست، که هر ذره خاک من چون مور پر برآورد از جستجوی دوست هر چند دوست را سر ما نیست از غرور ما هم ز انفعال نداریم روی دوست اوراق دل ز منت شیرازه فارغ است تا کوچه گرد زلف حواس است بوی دوست از سیل فتنه زیر و زبر گر شود جهان صائب برون نمی‌رود از خاک کوی دوست