صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۰۱

نیست یک جو غم ز بی‌برگی دل آزاده را تخم خال عیب باشد این زمین ساده را عشرت روی زمین در خاکساری بسته است بیم افتادن نمی‌باشد ز پا افتاده را بر سر گفتار، دل را خامشی می‌آورد جوش مستی در خم سربسته باشد باده را هر که پامال حوادث شد به منزل می‌رسد از رسیدن پیچ و خم مانع نگردد جاده را از نظر افتادن اغیار، عین رحمت است شکوه بی‌موقع بود عضو به جا افتاده را می‌کند قرب خسیسان پاک گوهر را خسیس می‌پرد بهر پر کاهی نظر بیجاده را چون کف بی‌مغز باشد پیش دریا دل، سبک زاهد اندازد به روی آب اگر سجاده را نیست صائب قسمت منعم به جز حسرت ز مال اشتها در غیب باشد نعمت آماده را