صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۹

بال و پر شد شوق من سنگ نشان خفته را من به راه انداختم این کاروان خفته را مرگ بر ارباب غفلت تلخ‌تر از زندگی است گرگ می‌آید به خواب اکثر شبان خفته را نقد انفاس گرامی رفت از غفلت به باد راهزن از خویش باشد کاروان خفته را مهر بر لب زن که می‌ریزد نمک در چشم خواب خنده بی‌شرمی گلها خزان خفته را شد ره خوابیده بیدار و همان آسوده‌اند برده گویا خواب مرگ این همرهان خفته را از نصیحت غافلان را بی‌خودی گردد زیاد طبل رحلت می‌شود افسانه جان خفته را زود گردد چهره بی‌شرم پامال نگاه می‌رود گلشن به غارت باغبان خفته را از فسون عقل می‌گردد گرانجانی زیاد خارخار عشق می‌باید روان خفته را عالم از افسردگان یک چشم خواب آلود شد کو قیامت تا برانگیزد جهان خفته را؟ جان قدسی را به نور عشق صائب زنده دار شمع می‌باید به بالین میهمان خفته را