صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۸۲

زاهد ز سبحه در پی تسخیر بوده است خاکش خمیر مایه تزویر بوده است شد رشته حیات ز پیری سبک عنان موی سفید شهپر این تیر بوده است یک دل گشاده از نفس گرم من نشد این باغ پر ز غنچه تصویر بوده است داند که من چه می‌کشم از تنگنای چرخ چون طعمه هر که در دهن شیر بوده است خون شکایت از لب خورشید می‌چکد پستان صبحگاه چه بی‌شیر بوده است حیرت علاقه دو جهان را ز من برید دست ز کار رفته به شمشیر بوده است از تیغ آبدار برد فیض آب خضر هر کس ز زندگانی خود سیر بوده است دیوانه شو که عشرت طفلانه جهان در کوچه سلامت زنجیر بوده است داند به من چه می‌رود از ترکتاز عشق در راه سیل هر که زمین گیر بوده است صائب به یک پیاله طلا گشت قلب من آب و هوای میکده اکسیر بوده است