صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۴۷

لعل لب پیاله می‌آبدار ازوست جوش صباحت گل روی بهار ازوست ابروی موج درس اشارت ازو گرفت چشم حباب در گرو انتظار ازوست گلگونه نشاط ازو یافت لاله زار خال سیاه بختی مشک تتار ازوست چشم ستاره می‌پرد از آرزوی او مژگان آفتاب، ثریا نثار اوست زان قطره خوی که بر سمنش تکیه کرده است شبنم به روی بستر گل بیقرار ازوست زنگ از دلش به ابروی صیقل نمی‌رود آیینه‌ای که چشم به راه غبار ازوست دریاب رنگ باختگان خمار را زان باده‌ای که دست سبو در نگار ازوست صائب به نیم گردش چشم آن ستیزه جو بی‌اختیار اگر کندت اختیار ازوست