صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۲۸

از سینه صافی دل بی‌کینه روشن است دل بی‌غبار باشد اگر سینه روشن است گوری است تار، خانه تن بی‌فروغ دل از گوهرست اگر دل گنجینه روشن است پرداز سینه کن، چه ورق می‌کنی سیاه؟ جام جهان نماست اگر سینه روشن است چون نافه خون خویش اگر مشک کرده‌ای از مو به موی خرقه پشمینه روشن است سی شب چراغ میکده روشن بود ز می مسجد ز شمع در شب آدینه روشن است آمیزشی که هست به هم نیش و نوش را از شیشه نبات چو آیینه روشن است دیگ توانگران دو سه روزی بود به جوش دایم اجاق فقر ز کشکینه روشن است پنهان مکن، کز آینه صاف روی تو بر اهل دید صحبت دوشینه روشن است اندیشه از سیاه دلان جهان مکن صائب اگر ترا دل بی‌کینه روشن است