صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۲۱

آیینه را توجه خاطر به گلخن است هر جا صفای قلب دهد روی، گلشن است در دور ما که سنگ به سایل نمی‌دهند دست و دل گشاده نصیب فلاخن است بی‌جبهه گشاده، سخن رو نمی‌دهد این ماجرا ز طوطی و آیینه روشن است پیچیده است خنده و شیون به یکدگر این نکته از صدای شکفتن مبرهن است همت به بی‌نیازی من ناز می‌کند یک سرو در سراسر این سبز گلشن است با سرگذشتگان چه کند موج حادثات؟ شمع خموش را چه غم از باد دامن است؟ پیچیده است اگر چه چو جوهر زبان ما احوال ما به تیغ تو چون آب روشن است نتوان به روی دختر رز چشم غیر دید در خانه‌ای شراب ننوشم که روزن است صائب کسی که عشق بود اوستاد او در هر فنی که نام توان برد، یک فن است