صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۱۹

هر چند چشم مست تو هشیار عالم است با بوالهوس شراب مخور، کار عالم است از درد عشق، روی به خوناب شسته‌ای است هر گل که در سراسر گلزار عالم است دیوانه‌ای که چشم غزالش پلنگ بود امروز رام کوچه و بازار عالم است در راه دل، پیاده دنبال مانده‌ای است هر چند عقل، قافله سالار عالم است جز عارفی که از خودی آزاد گشته است هر کس که هست صورت دیوار عالم است بر هر دلی که خواب گران پرده دار شد در آرزوی دولت بیدار عالم است بر خود زبان آتش سوزان کند دراز چون خار هر که در پی آزار عالم است در چشم عارفان جهان ابر رحمتی است این غفلتی که پرده زنگار عالم است از قید سنگ می‌شود آخر شرر خلاص رحم است بر کسی که گرفتار عالم است داند به سیم قلب گران ماه مصر را آن پاک دیده‌ای که خریدار عالم است از ره مرو که دیده شیر حوادث است گر روشنایی به شب تار عالم است لب تشنه‌ای است کآب نمی‌داند از سراب بیچاره‌ای که واله رخسار عالم است صائب مرا به خواب نخواهد گذاشتن بیدار دولتی که نگهدار عالم است