صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۹۱۴

کام از تو هر که یافت سلیمان عالم است دستی که در میان تو شد حلقه خاتم است پروای آفتاب قیامت نمی‌کند هر دل که زیر سایه آن زلف پر خم است بی‌غم حیات نیست دل دردمند را می‌آید از بهشت برون هر که آدم است دارد به یاد، سر و دو صد نخل میوه دار عمر دراز لازمه روزی کم ست در لاله زار عشق ز گفتار آتشین پا در رکاب، مهر خموشی چو شبنم است نخل از زمین پاک فلک سیر می‌شود بال مسیح پاکی دامان مریم است در راه صاحبان سخن چوب منع نیست طوطی درون خلوت آیینه محرم است از بیم انقطاع همان می‌تپد دلم در بحر اگر چه ریشه این موج محکم است پروای زخم نیست دل آب گشته را صائب به زخم آب همان آب مرهم است