صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۹۴

بیم و امید در دل اهل جهان پرست هر جا که رنگ و بوست بهار و خزان پرست دندان ما ز خوردن نعمت تمام ریخت ما را همان ز شکوه روزی دهان پرست از چشم کور، قطره اشکی است بی‌شمار گر ذره‌ای است مردمی از آسمان، پرست نان خسان به خشکی منت سرشته است زان لقمه الخدر که در او استخوان پرست بلبل گلوی خویش عبث پاره می‌کند گوش گل از ترانه آب روان پرست با خامشان بود در و دیوار هم سخن چون بی‌زبان شوی همه جا همزبان پرست از فیض عشق، روی زمین گوش به گوش از گفتگوی صائب آتش زبان پرست