صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۸۵

سرچشمه نشاط دل پاک گوهرست تا دل شکفته است، سخن تازه و ترست جز حرف تلخ عشق کز او تازه است جان دل می‌گزد اگر همه قند مکررست مجنون پاکباز بود فارغ از حساب دیوانه را چه کار دیوان محشرست؟ حقی که هست دختر رز را به میکشان در پیش حق شناس به از شیر مادرست تخت است دل چو از غم ایام شد سبک سر چون گران شود ز می‌لعل، افسرست ماه تمام، گاه شود بدر و گه هلال دوری که برقرار بود دور ساغرست باشد به خون غم می‌گلرنگ تشنه‌تر شاهین اگر چه تشنه به خون کبوترست هر چند می‌کند می‌گلرنگ کار خویش از دست ساقیان گل اندام خوشترست در بحر بیکنار نگیرد قرار موج هر ناز او مقدمه ناز دیگرست زان تیغ الحذر که ز پیچ و خم میان در چشم موشکاف، سراپای جوهرست زین صیدها که هست درین طرفه صیدگاه در پای خم شکار بط می‌نکوترست صائب کجا ز درگه صاحبقران رود؟ دولت درین سرا و گشایش درین درست