صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۸۳

پرواز من به بال و پر تیغ و خنجرست هر زخم، مرغ روح مرا بال دیگرست ما صلح کرده‌ایم ز گلشن به درد و داغ آتش گل همیشه بهار سمندرست تخت است دل ز وسوسه چون آرمیده شد سر چون ز فکر پوچ تهی گشت افسرست پای شکسته بر سر زانوی منزل است دست ز کار رفته در آغوش دلبرست از آرزوی جنت دربسته فارغ است آن را که سر به جیب کشیدن میسرست موی میان نازک پرپیچ و تاب اوست تیغ برهنه‌ای که سراپای جوهرست خودبینی از حیات ابد سنگ راه توست از آب خضر، آینه سد سکندرست از جاده بی‌نیاز بود رهنورد شوق کلکی که کجروست مقید به مسطرست صائب به سیم و زر نتوان شد ز اغنیا آن را که هست چهره زرین توانگرست