صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۸

می‌کشد در خاک و خون مژگان دلجویی مرا تیغ زهرآلود باشد چین ابرویی مرا هر سخنسازی سخن نتواند از من واکشید بر سر حرف آورد چشم سخنگویی مرا تا بشویم دست خود پاک از جهان آب و گل بس بود چون سرو ازین گلشن لب جویی مرا سبز می‌شد حرف در منقار طوطی ز انفعال در نظر می‌بود اگر آیینه رویی مرا گر چه در ظاهر مرا پای اقامت در گل است سر به صحرا می‌دهد چون وحشیان هویی مرا چون زلیخا نیست دامنگیر، دست جرأتم چشم یعقوبم که روشن می‌کند بویی مرا در بساطم سجده شکری ز طاعت مانده است بس بود از هر دو عالم طاق ابرویی مرا روشن از خاکستر مجنون سواد (من) شده است خیمه لیلی بود هر چشم آهویی مرا در حریم پاکبازان سبزه بیگانه‌ام تا به جا مانده است از هستی سرمویی مرا نیست صائب غیر نقش پای از خودرفتگان در سواد آفرینش آشنارویی مرا