صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۷۱

آن خال لب ستاره صبح قیامت است عمر دوباره سایه آن سرو قامت است آنجا که آفتاب حوادث شود بلند در ابر می‌گریز که حصن سلامت است بر قدر محنت است اگر پله ثواب ما را ثواب کعبه ز سنگ ملامت است ما را امید کام دل از زلف یار نیست گر می‌دهد به ما دل ما را، کرامت است این تخم توبه‌ای که تو در خاک کرده‌ای موقوف آبیاری اشک ندامت است هر شاخ گل که جلوه درین باغ می‌کند از خاک برگرفته آن سروقامت است خاک به سر، که چوب عصا در ره طلب یک گام پیشتر ز تو در استقامت است صائب جواب آن غزل است این که گفته‌اند مصحف سفید گشت، نشان قیامت است