صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۷

در دل هر قطره آماده است دریایی مرا هست در هر دانه‌ای دام تماشایی مرا عشرت ملک سلیمان می‌کنم در چشم مور هر کف خاکی بود دامان صحرایی مرا نیست با گفتار لب، کیفیت گفتار چشم خوشترست از لعل گویا، چشم گویایی مرا گر چه چون اشک یتیمان بی‌قرار افتاده‌ام چشم قربانی کند مژگان گیرایی مرا سر خط مشق جنونم نارسایی می‌کند نیست در مد نظر چون سرو بالایی مرا با دل بی‌آرزو بر دل گرانم یار را آه اگر می‌بود در خاطر تمنایی مرا با دل بی‌آرزو بر دل گرانم یار را آه اگر می‌بود در خاطر تمنایی مرا بر دهان طوطیان مهر خموشی می‌زدم در نظر می‌بود اگر آیینه سیمایی مرا دردمندی درد را بسیار درمان کرده است گو نباشد بر سر بالین مسیحایی مرا برنمی دارد ترازوی قیامت سنگ کم ورنه از سنگ ملامت نیست پروایی مرا می‌شد از جولان من انگشت حیرت گردباد در خور سودا اگر می‌بود صحرایی مرا غیرت من صائب از همکار باشد بی‌نیاز ذوق کار خویش باشد کارفرمایی مرا