صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۶۵

صبح گشاده رو در دولتسرای ماست چرخ کبود، خانه چینی نمای ماست هر کس که فرد شد ز جهان پیشوای ماست برخاست هر که از سر دنیا لوای ماست ما را نمی‌توان به عصا و ردا فریفت برخاست هر که از سر دنیا لوای ماست در گوشه فقیر ما بار عام نیست بیگانه هر که شد ز جهان آشنای ماست ما اقتدا به عام فریبان نمی‌کنیم بر خلق هر که پشت کند مقتدای ماست در کاروان ما جرس هرزه نال نیست گلبانگ بر قدم زدن ما درای ماست ما را برون نمی‌برد از راه هر دلیل افتاده هر که پیش ز خود رهنمای ماست آن دانه نیستیم که خرج زمین شویم زندان خاک پله نشو و نمای ماست هر کس که تند بگذرد از ما رمیدگان بی‌چشم زخم، گرد رهش توتیای ماست حاشا که رزق دیده قربانیان بود آرامشی که در دل بی‌مدعای ماست خضر سخن که زنده جاوید عالم است صائب حیاتش از نفس جانفزای ماست