صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۶۲

شد مدتی که خشت سر خم کتاب ماست موج شراب، سرخی سرهای باب ماست مرغابی‌ایم و عالم آب است جان ما در مجلسی که باده نباشد سراب ماست از بس کتاب در گرو باده کرده‌ایم امروز خشت میکده‌ها از کتاب ماست خود را به تلخ و شور برآورده‌ایم ما در آب اگر بود رگ تلخی، گلاب ماست هرگز کباب ما نمکی بر جگر نداشت دایم ز بخت شور، نمک در شراب ماست در زیر پای سرو، شکرخواب می‌زنیم چندان که شیشه بر سر بالین خواب ماست با آن که غیر باد نداریم در گره لب تشنه تیغ موج به خون حباب ماست نی می‌کند به ناخن دشمن شکست ما آتش کباب کرده مرغ کباب ماست در دفتر معامله ما خلاف نیست آن روز عید ماست که روز حساب ماست از پیچ و تاب زلف مگوئید پیش ما موی میان، گداخته پیچ و تاب ماست یک نقطه انتخاب نکرده است هیچ کس خال بیاض گردن او انتخاب ماست هر مصرعی که گوشه ابرو کند بلند افسر به فرقش از رقم انتخاب ماست چون خصم مضطرب نشود از سؤال ما؟ درمانده کوه طور به فکر جواب ماست صائب بر آستان قناعت نشسته‌ایم گردون غلام همت عالی جناب ماست