صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۸۶۰

چشم خوشی که مست و خرابش شوم کجاست؟ سر خوش ز شیوه‌های عتابش شوم کجاست؟ آن برق خانه سوز که داغش شوم چه شد؟ وان سیل تندرو که خرابش شوم کجاست؟ لرزان ز سردسیر صباحت رسیده‌ام حسن برشته‌ای که کبابش شوم کجاست؟ خمیازه چه واکند آغوش اشتیاق؟ پیمانه‌ای که مست و خرابش شوم کجاست؟ دشنام تلخ را به صد ابرام می‌دهد بختی که قابل شکرابش شوم کجاست؟ آن طالع بلند که در بزم خیرگی محرم به بندبند نقابش شوم کجاست؟ نتوان گرفت کام به بیداری از لبش دستی که محرم رگ خوابش شوم کجاست؟ صد پرده از حجاب فکنده است بر عذار چشمی که پرده سوز حجابش شوم کجاست؟ از همعنانیش نفس برق سوخته است پایی که بوسه چین رکابش شوم کجاست؟ صائب همین بس است که خواند سگ خودم بختی که سربلند خطابش شوم کجاست؟